Rouw en verlies

Wat is rouw?


Rouwen is langzaam maar zeker begrijpen dat jouw leven ingrijpend veranderd is door een verlies waar je veel waarde aan hecht.

Verliesverwerking of met andere woorden een rouwproces brengt heel wat eomties met zich mee.


Rouw is een natuurlijk proces waarbij onthechting plaatsvindt. Rouwprocessen horen bij het leven.


En kunnen impact hebben op je functioneren.


Wanneer je geblokkeerd geraakt in je rouwproces en er sprake is van verstoorde rouw kan je via rouwbegeleiding verder geholpen worden.


Zodat de kruisweg kan veranderen in een kruispunt.


Dat de nieuwe realiteit hanteerbaar wordt en er op termijn een nieuw evenwicht kan gevonden worden.


Goedbedoeld advies vanuit je omgeving, zoals de tijd heelt alle wonden, je moet de draad weer opnemen, er komt wel weer iemand anders...maken een rouwproces vaak niet eenvoudiger. Onze samenleving onze cultuur is niet gewoon om met verdriet om te gaan, om pijn te verdragen of toch niet te lang.


Neem je tijd, de tijd die jij nodig hebt, en zoek een manier (al dan niet met begeleiding) om het verlies te integreren in je eigen levensverhaal.

Rouw en verliesverwerking bij kinderen.


Jonge kinderen gaan vaak anders om met rouw dan wij volwassenen dat gewend zijn.


Jonge kinderen gaan vaak anders om met rouw dan wij als volwassenen gewend zijn. Zij verwerken het overlijden van een dierbare vaak meer in stukjes. Momenten van groot verdriet worden afgewisseld met momenten dat er gewoon gespeeld wordt en het kind plezier maakt. Jonge kinderen uiten hun gevoelens van verdriet, boosheid en verwarring vaak ook op een andere manier, een manier die niet altijd even goed te herkennen is als rouw. Zo zien we vaak dat ze lichamelijke klachten melden of moeilijk of agressief gedrag vertonen. Ook boosheid, ontkenning, slaap- en eetproblemen, onrust en concentratieproblemen en het heel veel zoeken van fysiek contact zijn uitingsvormen van rouw die we veel zien bij jonge kinderen.


Sommige kinderen lijken hun gevoelens wat weg te stoppen. Ze willen hun omgeving en vooral hun ouder(s) niet belasten met hun verdriet en hen zo in bescherming nemen.


Belangrijk is ook dat het kind ervaart dat alles wat het voelt geaccepteerd is. Het kind mag boos zijn, het mag verdrietig zijn, maar het mag ook opgelucht zijn bijvoorbeeld omdat het niet meer stil hoeft te zijn voor een ziek familielid of omdat er weer vriendjes kunnen komen spelen. En het kind mag ook vrolijk zijn, tussen al het verdriet door. Gewoon, omdat kinderen niet steeds verdrietig kunnen zijn en omdat het leven ook verder gaat. Het is heel belangrijk dat kinderen zich niet schuldig voelen over deze gevoelens.


Wanneer een kind zijn/ haar gevoelens vooral uit in ongewenst gedrag is de oplossing niet dit gedrag maar te accepteren omdat het duidelijk is waardoor het ontstaat. Ook in deze moeilijke periode moet het kind aangesproken worden op ongewenst gedrag. Maar vooral moet het kind geholpen worden op een andere manier uiting te geven aan gevoelens van rouw.


Met kinderen gaan we  vaak via creatieve wegen hun verdriet, gemis, boosheid en andere gevoelens leren hanteren afhankelijk van hun leeftijd en hun eigenheid.


Enkele mogelijke vormen zijn:een rouwdagboek, een steun-mandala, een zorgenvlinder, een herinneringendoosje, een foto collage...